Een vrouwengezicht splitst zich in lente en herfst, half fris groen, half gloeiend oranje. Het surrealistische motief boeit in hal, kantoor en woonkamer.

Een gezicht met gesloten ogen vult het midden van de compositie en valt uiteen in twee seizoenen: links frisgroene scheuten en knoppen tegen een bemost vlak, rechts vlammend oranje blad voor een donkere, aardse ondergrond. Water stroomt over de huid terwijl zwarte druppels zich losmaken van de kin. Het frontale standpunt en het zachte zijlicht geven de scène een rustige, haast meditatieve spanning.

Boven het dressoir in de hal, achter het bureau of langs de wand van het trappenhuis komt het motief volledig tot zijn recht. Het past bij beton, donker hout en een sober interieur, en de diepe tonen brengen de ruimte samen en geven haar een stille, geconcentreerde diepte.

Een ingetogen blikvanger die verandering en vergankelijkheid in één beeld vangt.